او دلش می خواست بماند

همینجا...

زیر سایه ی مهربانت

اما گاهی...

ماندن، ضمانت بودن نیست

گاهی بودن، دلیلی برای دلتنگ نبودن نمی شود

گاهی هزار فاصله را می شود به یک نگاه، ساده پنداشت

گاهی هزار راه نرفته را، گریه می تواند کرد...

گاهی می شود بود...

می شود ماند...

با یک تبسم... یک نگاه... یک پرواز

ارتفاع دوست داشتنم این روزها، سر به فلک کشیده...

قصیده ی شعرهایم،

ناب ترین واژه ها را در تلاطم خطوط بازی می دهد

حال و هوای دست هایم این روزها،

زیر رعشه ی باد سخت می لرزد

و تو ای ناب ترین شعر حیات !

مبادا شانه هایت خمیده شود،

 زیر روزمرگی  قدم های من

مبادا شاخه ی نسترن،

در انحصار سکوت پر تلاطمت،

 پژمرده ی بی رحمی ایام شود

مبادا بودنم عادت شود...!!

مبادا دلت بلرزد از این همه فاصله،

 از این همه رنج، غربت... تنهایی

اختیار قلم پاک از دست رفته...

چه می گویم؟

تو و غربت؟ ...آشنای روزهای غریبم!

تو و رنج؟ .... آرامش نفس های خسته ام!

من و تنهایی...؟ مونس شبهای بی ستاره ام!

ما و دلتنگی؟...

وقتی حتی خدا... واژه ی مقدس دوست داشتن را به بهانه ی

 ما مقدر می کند

وقتی حیای آغوش فراخ نرگس ها را، آسمان به یغما می برد

وقتی در جوار بی راهه نرسیدن.... به تو می رسم

به توای یگانه بهانه ی پاک زیستن...

به تو ای صاحبدل باغ نسترن های عاشق...

عهدی با من ببند...

که بمانی منتظرم!

همینجا...

زیر سایه ی خنک دست نوشته هایم...

در جوار سادگی حرف هایم...

و من نیز عهد می بندم...

که رسم عاشقی را سخت بر دیوار دلم بکوبم...

و دوستت بدارم...

از اینجا...

تا خدا...

با خدا....

زنبق خاطراتم  

از پیچک ذهنم بالا می رود

دهان تو را می شنوم

تا نامم مرور شود در هجای

لحظه های سنگین سکوتی که یعنی

دوستت دارم  را زمزمه کنی

در تلنگر دلهره های هر روز – هرروز...

و یادم نمی آید که بی نام تو آغاز شده باشم

این ابتدای داستان از زبانم موج می گیرد

و پیشانی لحظه ها را چروک می دهد

که سکوت را در حوصله

امروز شاید شروع شود

این  روزهای های فراموشی

پر از سمفونی های

نیامدنهای توست که خسته ام می کند

امروز چه روزیست که نیستی؟...

نيستم! حرف هاي تازه هم ندارم

من محتاج توام

از عشق که....نه....

اما از عاقبت بی عقوبت! این همه فاصله،

از انتهای نامعلوم این کوچه های بی چراغ و چلچله!،

چرا.........می ترسم!......

من از لحظه ای که چشم های تو،

بین آوار این همه نگاه معنا دار گم شوند!

من از دمی که بازدم تو پاسخش نباشد،

می ترسم!

اما اگر راستش را بخواهی!

نمی دانم که از عاقبت این همه ترانه و نامه ی بی جواب!

می ترسم یا نه؟!

فقط می دانم که.....محتاجم!

محتاج سکوت ستاره!

محتاج لطافت صبح!

محتاج صبر خدا!

من محتاج ترانه های بی قفس ِ پر از کبوترم!

من محتاج واژه های ساده و بی تکلفم

واژه هائی که بشود با آب غسلشان داد!

من محتاج نگاهی از جنس آب و لبخندی از جنس صداقتم!

من محتاج عطر یک احساس باران زده ی نمناکم!

من محتاج توام!

محتاج نگاه تو،

محتاج لبخند تو،

محتاج احساس تو،

همین!

از این ساده تر و بی تکلف تر در کلام من نمی گنجد!

من محتاج توام که بیایی و مرورم کنی!

با یک هوا هق هق!

با یک جفت نگاه خیس!

من محتاج یک دنیا آسمان ابریم!

که ببارد،....که برای من بشود،

بهانه ای از جنس معجزه!

تا بگویم تو را به حرمت این ابرها که می گریند قسم!.... محتاج توام!

درهای زندگی بسته نیست همچنان كه ماه هیچگاه
بخواب نمیرود
همچنان كه نفس تو از عشق آغاز میشود و به گلی
در تپه های بهشت میرسد.
درهای زندگی  همیشه باز است همچنان كه آفتاب
هر روز در پیراهن تو میتپد،پنجره قلبت را باز
بگذارعطری زیبا میخواهند به دیرار تو بیاید.
دفتر چه خاطراتت را باز كن و سطر های سرد و
برهنه را بخوان،حتماً مرادرآخرین سطر خوااهی
یافت كه به همراه كبوتر ها به تو خیره شده ام.
مرا در ساقة یك شبدر گمنام و در ریشه های یك
گندم مهربان بخوان،من در بالهای یك سینه سرخ
خانه دارم من هر روز به هوا و آبهایی كه در زیر
پای تو میگذرند سلام میفرستم من سالها بیش از
آنكه زمین با خورشید دوست بوده با تو دوست
بوده ام اگر همه دفتر های جهان هم مال من باشند
نمیتوانند حرفهایم را برایت بنویسنداگر همه
روز ها مال من باشند  اگر همه شبها را در كاسه
من بریزند  اگر همه درختان بخاطر من مداد شوند
باز هم نمیتوانم گوشه ای از نگاه ترا بسرایم.
دلم در سینه میتپد و حرفهایم از دهان تو بیرون
می آید من بی تو یك قطره اشك نارسم.
درهای زندگی بسته نیست چون تو هر روز گلهای
آفتابگردان را به احوالپرسی من میفرستی....

ولی ای ماه قشنگ

آن چه در ما جاری است این همه فاصله نیست!

چشمه گرم وصال است و عبور...

زندگی...می گذرد تند و آسان و سبک...!

عاشق هم باشیم عاشق بودن هم

عاشق ماندن هم عاشق شادی و هر غصه هم....

روز نو هر روز است

فکر را نو بکنیم....!

....عشق را سر بکشیم...!

زندگی

می گذرد...!تند و آسان و سبک!!!

كوچك باش و عاشق ...

 كه عشق ،

 خود میداند آئین بزرگ كردنت را

طاووس پرهاي زيباش و باز كرد و به رودخانه نزديك شد,به تصوير خودش در آب زلال رودخانه نگاه كرد,چقدر زيبا بود.با خودش گفت :من زيبا ترين پرنده ء دنيا هستم و از ته دل خنديد و دوباره به تصوير خودش در آب خيره شد.پرهايي با نقشه زيبا و رنگهاي دلنشين.تركيبي از سبز و آبي,كه به زيباترين شكل ممكن كنار هم چيده شده بودند همراه با گردني كشيده و تاجي با شكوه. .با وجود اين همه زيبايي طاووس خيلي تنها بود و حتي يك دوست هم نداشت.اون هيچ پرنده اي رو لايق همنشيني با خودش نمي دونست و اونقدر مغرور بود كه حتي به سلام ديگران پاسخ نمي داد.پرنده ها هميشه تو دلشون زيبايي طاووس و تحسين مي كردن اما هيچ كدوم دوست نداشتن حتي به طا ووس نزديك بشن چه برسه به اين كه بخوان باهاش هم صحبت بشن.روزها به همين منوال مي گذشت و طاووس ,مست از زيبا يي,به تحسين خودش مشغول بود و بس ,تا اينكه شبي جغد پير آواز شومش و سر داد و به همه اعلام كرد كه فردا رعد و برق و طوفان عظيمي در راه و همه بايد تو خونه هاشون بمونن تا در امان باشن.جغد پير به خونه تمام پرنده ها سر زد و اين خبر و به اونها داد ولي به خونه ء طاووس نزديك نشد چون مي دونست طاووس حاضر نمي شه با پرنده زشت و پيري مثل اون هم كلام بشه.صبح روز بعد وقتي طاووس از خواب بيدار شد ,طبق معمول هر روز براي تماشاي عكس خودش در آب ,به كنار رودخانه رفت و پرهاش و باز كرد,با اين كه تابستان بود باد سردي مي وزيد و ابرها خورشيد و زنداني كرده بودن.ناگهان آسمان تيره و تار شد و رعد و برق شروع شد.طاووس كاملا گيج شده بود و نمي دونست چيكار بايد بكنه.ترس وجودش و به لرزه در آورده بود و پاهاش قدرت حركت نداشتن.در همين گير و دار رعد به درخت كاج كنار طاووس اصابت كرد و كاج آتش گرفت و يكي از شاخه هاي شعله وركاج روي طاووس افتاد.طاووس وحشت زده ,به پرهاش نگاه كرد .پرهاي زيباش در آتش مي سوختن و درد تمام وجودش و مال خود كرده بود.چشمهاش و بست و آمادهء‌مرگ شد.احساس مي كرد لحظات آخر عمرشه كه قطرات سرد باران رو روي صورتش احساس كرد.بله باران مي باريد.طاووس چشمهاش و باز كرد,چشمهاش از شدت دود مي سوخت و جايي رو نميديد.به زحمت خودش و به خونه اش رسوند و از شدت خستگي و درد به خواب عميقي فرو رفت.
صبح شده بود و آسمان آفتابي و صاف بود,انگار نه انگار كه طوفاني در كار بوده.طاووس چشمهاش و باز كرد,پس هنوز زنده بود.به سختي خودش و كنار رودخانه رسوند و خودش و در آب نگاه كرد و آه بلندي كشيد.پرهاي زيباي من !!خدايا ببين چه بلايي سر شون اومده.بي اختيار اشك از چشمانش جاري شد.ديگه از اون پرندهء زيبا اثري باقي نمانده بود .تمام پرهاي طاووس سوخته بودن و خاكستر شده بودن.طاووس تا تاريكيه هوا,كنار رودخانه نشست و گريه كرد.رودخانه دلش به حال طاووس سوخت,هر چند دل خوشي از طاووس نداشت اما با ديدن اشكهاي اون,طاقت نياوورد و گفت:گريه نكن طاووس زيبا,مي توني زيبايي تو دوباره بدست بياري.
طاووس گفت:به من نگو زيبا,به پرهاي قشنگم نگاه كن!!ديگه هيچوقت مثل روز اول نمي شن.
رودخانه گفت:از ققنوس بزرگ كمك بخواه,اون پرنده ءآتشه و خيلي داناست.حتما مي تونه بهت كمك كنه.
طاووس ,ققنوس و به خاطر داشت,پرنده اي بزرگ با بالهاي آتشين و منقار بزرگ كه هفته اي يك بار براي خوردن آب از كوه بلندي كه محل زندگيش بود پايين مي اومد.با خوش فكر كرد:يعني ققنوس مي تونه به من كمك كنه؟اصلا به من كمك مي كنه؟من چطور از يه پرنده درخواست كمك كنم؟؟ولي چاره اي نداشت.بايد منتظرققنوس مي شد.بالاخره روز موعود فرا رسيد و ققنوس به رودخانه نزديك شد.عظمت ققنوس چشمهاي طاووس و خيره كرده بود.تا به حال به ققنوس توجه نكرده بود,بالهاي آتشين ققنوس زيبا و پر ابهت بودن.طاووس به ققنوس نزديك شد و سلام كرد.ققنوس با تعجب به طاووس خيره شد ه بود كه طاووس گفت:من طاووسم شما من و به خاطر ميارين؟ققنوس با خودش گفت:آها همون پرنده ء زيبا و مغرور,ولي چرا به اين شكل در اومده؟يادش ميومد كه وقتي كه به پرهاي طاووس نگاه مي كرد احساس آرامش مي كرد و دلش مي لرزيد.جواب داد:بله ,البته,مگه ميشه پرنده اي به زيبايي و شكوه شما رو فراموش كرد؟طاووس اشك ريزان گفت:زيبا بودم ولي حالا به من نگاه كنيد!!آتش زيبايي من و خاكستر كرده.به من گفتن كه ققنوس دانا مي تونه يه من كمك كنه.شما به من كمك مي كنين؟ققنوس مهربان ,طاقت ديدن اشكهاي طاووس و نداشت و قبول كرد به طاووس كمك كنه.معالجه ء طاووس كار طاقت فرسايي بود,ققنوس هر روز يكي از پرهاي آتشينش رو از بالهاش جدا مي كرد و در آب رودخانه فرو مي برد و تبديل به خاكستر مي كرد ,خاكستر پرهاش و با شيرهء درختان جنگلي مخلوط مي كرد و روي پرهاي طاووس مي ماليد,تا اينكه طاووس دوباره زيبايي خودش و بدست آوورد و وقت رفتن ققنوس فرا رسيد.طاووس نمي تونست از ققنوس جدا بشه,نمي خواست دوباره مزهء تنهايي و بي كسي رو بچشه.هر چند ققنوس به زيبايي طاووس نبود اما طاووس فكر مي كرد تنها پرنده اي كه لايق همنشيني با اونه همين ققنوسه.لحظه ء خداحافظي بود,ققنوس سعي مي كرد به طاووس نگاه نكنه تا جدايي از طاووس براش راحت تر بشه.طاووس به چشمان ققنوس خيره شد و گفت:چطور مي توني من و ترك كني؟از من خسته شدي؟چرا براي هميشه پيش من نمي موني؟ققنوس سرش و پايين انداخت و گفت:من به قولي كه به تو داده بودم عمل كردم ولي بودن من اينجا درست نيست.من از آتشم و پرهاي تو لطيف و حساسن.يادت رفته اتش چه بلايي سرت آوورد؟من و تو نمي تونيم در كنار هم زندگي كنيم,ما با هم فرق داريم.طاووس با چشمان اشكبار گفت:من دوست دارم....ققنوس مي خواست پرواز كنه و بره,ديگه بيشتر از اين نمي تونست زير نگاه سنگين طاووس طاقت بياره اما بالهاش قدرت پرواز نداشتن.بي اختيار به طاوس نگاه كرد ,چقدر زيبا بود,دلش مي خواست براي هميشه كنار طاووس بمونه اما عقلش بهش مي گفت اين امكان پذير نيست كه نيست.در دل ققنوس غوغايي به پا بود,طاقتش تموم شده بود و بالاخره قطره اشكي از چشمانش سرازير شد.اشك ققنوس.ققنوس آتشين و جاودانه ,به خاطر جدايي از طاووس اشك مي ريخت!قطره اشك روي گونهء ققنوس جاري شد و به زمين افتاد.ناگهان نور خيره كننده اي همه جا رو فراگرفت و الهه ء آرزوها ظاهر شد.ققنوس بزرگ چرا غمگيني؟تو كه حلال تمام مشكلاتي,تو كه عمر جاودان داري,در حسرت چه چيز اشك مي ريزي؟الهه ء زيبا,عاشقي كه نمي تونه در كنار عشقش باشه ,چاره اي جز اشك ريختن داره؟عمر جاودان در فراق معشوق ؟كاش جاودانه نبودم,كاش دانايي نداشتم ولي در كنار عشقم مي موندم و مي مردم.ناگهان همه جا تاريك شد و صداي مهيبي در جنگل پيچيد و بعد سكوت مطلق.آسمان به حالت عادي برگشته بود و طاووس هراسان به دنبال ققنوس مي گشت.ققنوس ,ققنوس!تو كجايي؟نكنه از پيشم رفتي؟جواب بده و صدايي پاسخ داد:من اينجام طاووس قشنگ.طاووس به سمت صدا دويد.چيزي رو كه مي ديد باور نمي كرد.يك طاووس ماده زشت كنار تخته سنگ ايستاده بود.نه از بالهاي پر ابهت آتشين خبري بود و نه از پرهاي زيبا و قشنگ.تو ققنوسي؟بله ,حالا مي تونم تا ابد كنارت بمونم.ولي چه بلايي به سرت اومده؟چرا چرا ....خوب من عمر جاودانم رو و حكمتم رو به الهه آرزوها دادم و در عوض هم نوع تو شدم.حالا تو يك طاووس نر هستي و من يك طاووس ماده.طاووس حتي دلش نمي خواست به ققنوس نگاه كنه.با خودش فكر كرد:من به اين زيبايي چطور تمام عمرم رو با اين موجود زشت سر كنم؟مگه نه اين كه تمام پرندگان زيباي جنگل ,آرزوي همنشيني و هم صحبتي با من و دارن؟رو به ققنوس كرد و گفت:تو دروغ ميگي.تو مي خواي با اسم ققنوس از من سوئ استفاده كني,ققنوس من و ترك كرده ورفته.از اين جا دور شو موجود زشت.ققنوس چيزي رو كه مي شنيد نمي تونست باور كنه.با زندگيش چه كرده بود؟عاشق كي شده بود؟عاشق يك موجود ظاهر بين مغرور؟؟؟؟با خودش گفت :اينجا جاي من نيست و از طاووس مغرور حق ناشناس دور شد و از اون به بعد هيچ كس ققنوس و نديد.سالها گذشت و روزي صاعقه دوباره جنگل رو به آتش كشيد ...........

نزديك ميشوي به من

  فرسنگها در من فرو ميروي

  در من خانه ميكني

  در من حضورميابي

  لحظه به لحظه هرجا و هر كجا

  توي انگشتهايم جاري ميشوي

  سطر به سطر خاطراتم را مي نگاري

  روي لبم مينشيني

  خنده ميشوي، حرف مي شوي

  دلم كه مي گيرد از چشمهايم ميباري

  كيستي ؟ كيستي تو؟

  كيستي تو كه اين همه

  در من بي تابي

  سزاوار حرفهاي عاشقانه اي

  كيستي تو كه ديدنت زندگي

  رفتنت مرگ است

  در من بمان

 از هنوز تا هميشه................