بگو در كدام لحظه از توقف مي توان سخن گفت ؟ بگو در كدام چشم مي توان پايان انتظار را جستجو نمود ؟ كاش سفر پاياني داشت ! سرگرداني روح پرشان مرا كدام سكو به ايستايي خواهد كشانيد ؟ چشمهاي منتظر ... دستهاي پر و خالي .... اضطراب رهايي يا اسارت .... نمي دانم مه كي تمام مي شود ؟ شفافترين لحظه دوردست را در روياي خويش يافتم اما بازگشت من به واقعيت ، تجسم يك شعر است ! و قلب من نيز دريافته است زندگيم رويايي بيش نبود! من آينده ام را پيش فروش نخواهم كرد ! سرد سرد ! ساكت ساكت است همه ذهن من ! دريغ از يك باد كوچك كه جنبش يك برگ در آن تن حشره اي را بلرزاند ..... سنگ شده است همه روياهاي من !

گفته بودم كوه يك حقيقت است ... اما صخره را نشانم دادي ! و تن من بارها به صخره خورده بود ... زخمهاي مرا تنها حاناتان ديده است و بس ! آه كه مجنون هم به اين پراكندگي سخن نگفته است كه من ! من و جاناتان و رويا هميشه با هم درد و دل مي كنيم ... بيهوده « خود » را به تكيه گاهي فروخته ام .... « من » همان بهترين بهترين واقعيتهاست ..... كاش سفر من پايان مي يافت ... سفر عمر !

چقدر دوست داشتم يك نفر از من مي پرسيد

چرا نگاه هايت انقدر غمگين است ؟

چرا لبخندهايت انقدر بي رنگ است ؟

اما افسوس ... هيچ كس نبود

هميشه من بودم و من و تنهايي پر از خاطره .

اري با تو هستم . ..

با تويي كه از كنارم گذشتي...

و حتي يك بار هم نپرسيدي

چرا چشم هايت هميشه باراني است!!!؟؟؟

 

ای کاش همیشه یک دختر کوچک میماندم ! …. با موهای دمبه موشی و تاپ گل منگلی قرمزسوار دوچرخه میشدم و توی خیابون ویراژ میدادم ! میتونستم بلند بلند شعر بخونم و بخندم و بازی کنم ! میتونستم جیغ بزنم بدون اینکه کسی چپ چپ نگاهم کند ! میتونستم موهام رو ببافم بندازم روشونه هام یا بازشون کنم بسپرمشون به دست باد بدون اینکه کتک بخورم ! میتونستم هر جور دلم بخواد راه برم ! …… هر جور دلم بخواد !

ای کاش هیچوقت بزرگ نمیشدم ! …….. حالا که بزرگ شدم باید بلرزم و بترسم ! یا تهدید بشوم یا تحقیر ! یا چماق تحکم و امر به معروف روی سرم باشد یا نگاه هرزه مردهای خیابانی ! یک روز عقب بودن روسری بهانه باشد و یک روزرنگ لباس ! یک روز بلند بودن چکمه های زمستانی و یک روز کوتاه بودن مانتو ! خسته شدم از اینهمه امر و نهی !……  بخدا خسته شدم …………!

ای کاش همیشه یک دختر کوچک میماندم ! ……… نه برای اینکه سرم لخت باشد ! نه برای اینکه اواز بخوانم ! نه برای اینکه تاپ قرمز بپوشم و دامن کوتاه به پایم کنم ! نه برای اینکه سوار دوچرخه بشوم و ویراژ بدهم ! فقط برای اینکه تحقیر نشوم …. ! که درد حقارت بد دردیست …بخدا بد دردیست !….بد درد..

منم آری منم... که از اینگونه تلخ می گریم...
                          

شب رفت ،

شمع سوخت ،

من موندم و غم ...

هرگز از مرگ نهراسیده ام
اگرچه دستانش از ابتذال شکننده تر بود.
هراس من باری همه از مردن دز سرزمینی ست
که مزد گورکن
از آزادی آدمی
افزون باشد.
جستن
یافتن
و آن گاه به اختیار برگزیدن
و از خویشتن خویش بارویی پی افکندن

اگر مرگ را از این همه ارزشی بیش تر باشد
حاشا حاشا که هرگز از مرگ هراسیده باشم

مهدی جان از مطلب های جالبی که واسه وبلاگ ارسال میکنی ممنوم.

مرا مجنون مخوانیدم شب و روز...که میسایم من آن تیشه به کوهی....که نامش دل نشانش اشک ...صدایش آه...غروبش درد...وصالش هجر.....سکوتش غم ....
من آن بغض گلویم در تب چشم. که می خشکم به خاک یار و خواهم رفت بر خاک...

مرا میجوید این اشک..مرا میخواند این درد..غروبم بی صدایم ناله ها در سینه دارم...شکستم ...خموشم چو اشکی همچو قطره در سرابم..
نمیدانم که مستم یا شکستم....نمیدانم در این درد ...چگونه من نشستم....
الهی تو خود میدانی... حرفهای دل شکسته ام را...الهی تو خود میدانی معنی اشکهای شکسته در گلو را...الهی تنها تو نجات بخشم باش..رهایم کن که درد تمامی وجودم را گرفته..تنها تو رهایم کن......از قفس تن رهایم کن......رهایم کن

شبهای بی پایان بی کسی....تنها اشکهای زیبایی دارند...غمهای انتظار...زجر لحظه های سنگین بی تو بودن را به یاد می آورند...کاش میدانستی بار سنگین غمهایت ...راه گلویم را بسته...کاش میدانستی راه زیبای نفسهایم....از باران سیل بغضی شکسته ویران است...کاش میدانستی التماس بر لحظه ها چقدر سخت است..کاش میدانستی بی تو ملتمسانه با اشکهایم به آغوش خاک میروم...و کاش میدانستی راه سفر آغاز نمودم به سوی خاک...شاید آغوش سرد خاک تن گرم و خسته ام را سری ابدی بخشد....شاید اشکهایم به جای خاک بر تنم ریزند...و شاید تو معنی عشق را بدانی.....(قسمتی از مهنی عشق)

سرشارم از اشک در این غربت دل....مینالم از درد در این شبهای اشک..کس نداند حال این مست شکسته در خفا ...کس نداند معنی بغض نشسته در گلو...مست آوازند بلبلان و میبازد دلم.. در غم غربت وجود گرم را...
شاید آید روز وصل از غم هجران...شاید آید روز آزادی جان...شاید آید اشک از دیده ام...شاید آید آه از گلو...شاید آید در نظر آن که شیرین تر زجان...در پس غصه ما میخواند...شاید آید روز رفتن از نظر.......
معنی دل در نظر بازان نمیجویم... آتشی در سینه دارم مرحمی بر سینه خواهم...
مرحمم زخم دل بیکس ماست...راضیم زین آتش بشکفته از دست .......
میسوزم و می نالم اما کس نداند حال من....وقت ظلمت به شب تیره کنم تا به سحر...التماس از پی رفتن ز تن خسته به هنگام سحر...

 نویسنده: مهدی

 

 

هر جا از عاشقی بپرسید كه عشق چیست تنها به زخمهای خود اشاره می كند .

عشق حاشیه انسان بر كتاب آفرینش است ،

عشق سرطان دوست داشتن است ،

عشق خرید و فروش پایاپای عاشق و معشوق است ،

عشق لك لكی است كه كه روی درخت خاطرات لانه دارد ،

عشق دل ماست تقسیم بر همه زیباییها ،

عشق همان است كه دل ما در آن قرار ملاقات می گیرد ،

عشق عقد دائم ما با غم و غربت است ،

عشق شب نامزدی ما با جدایی است ،

عشق لحظه عظیمی است كه در آن زنت برای معالجه قلبت طلا هایش را می فروشد ،

عشق كاری است كه تنها از سینه سوخته های محبت و دود چراغ خورده های معرفت بر می آید ،

عشق من و توییم به اضافه یك پاییز قدم زنان ،

عشق یك نگاه نیست عشق یك كلمه نیست
 عشق خلاصه شده در فاصله ، عشق آزادی است ،

عشق شادی است ،

عشق آغاز آدامی زادی است ،

عشق آغاز روئیدن است ،

عشق رودخانه لیلی است كه صدا ندارد ،

عشق جهنمی است كه دوا ندارد ،  زندگی همواره دو نیمه است نیمه ای سرد و آجین و نیمه ای سوزان و آهنگین عشق آن نیمه سوزان زندگی است ،

عشق پلی است كه اقلیم حیات و سرزمین مرگ را به هم پیوند می دهد ،

عشق چون دریاست عشق رسوا و رسوایی است عشق تنها و تنها یی است ،

عشق نكهت جان است جان و ایمان است ،

عشق وجه سبحان است پیر عرفان است شاه مردان است ،

عشق بستان است گلستان است بی پایان است ،

عشق آفتاب است ، لطف مهتاب است ،

عشق بی عین و  بی شین است ،

عشق چراغ نجات بخش انسان است ،

عشق نوری است كه در هر نظری جلوه گر است ،

عشق اسطرلاب اسرار خداست ، یادگاری است كه در این كنبد دوار می ماند ،

عشق آتش دلهای كباب است ،

عشق دردها را درمان می كند ،

عشق تمنای دو قلب است ،

عشق پیوست بهترین محبتی است میان من و تو

چنان دل کندم از دنیا که شکلم شکل تنهاییست

ببین مرگ مرا در خویش که مرگ من تماشاییست

مرا در اوج می خواهی؟ تماشا کن ، تماشا کن

دروغین بودم از دیروز مرا امروز حاشا کن

در این دنیا که حتی ابر نمی گرید به حال ما

همه از من گریزانند

تو هم بگذر از این تنها

فقط اسمی به جا مانده از آنچه بودم و هستم

دلم چون دفترم خالی ، قلم خشکیده در دستم

گره افتاده در کارم

به خود کرده گرفتارم

به جز در خود فرو رفتن چه راهی پیش رو دارم؟

رفیقان یک به یک رفتند

مرا با خود رها کردند

همه خود درد من بودند ، گمان کردم که هم دردند

شگفتا از عزیزانی که هم آواز من بودند

به سوی اوج ویرانی پل پرواز من بودند

گره افتاده در کارم

به خود کرده گرفتارم

به جز در خود فرو رفتن چه راهی پیش رو دارم؟          

بذار يواش شروع كنم سلام گلم . همنفسم
آرزوهام راضي شدن ديگه بهت نمي رسم
گفتم چيا گفتي بهم؟ گفتي كه آينده داري
دنيا همش عاشقي نيست گريه داري. خنده داري
گفتم كه گفتي من باشم به لحظه هات نمي رسي
به قول دل شايد دلت گرو باشه پيش كسي
خلاصه گفتم كه چشات قصدرسيدن نداره
روياها كاله و دسات خيال چيدن نداره
گفتم كه گفتي زندگيت غصه داره . سفر داره
هم واسه من. هم واسه تو. با هم بودن خطر داره
گفتم تو گفتي روياها مال شباي شاعراست
شهامتو كسي داره كه شاعر مسافراست
مسافرا اون آدمان كه با حقيقت مي مونن
تلخياشو خوب مي چشن . غصه هاشو خوب مي دونن
گفتم فقط مي خواي واست يه حس محترم باشم
عاشقيمو قايم كنم تو طالع تو كم باشم
گفتم كه گفتي ما دوتا به درد هم نمي خوريم
ولي يه جا مثل هميم. هر دو مون از غصه پريم
گفتم تو گفتي مي تونيم يادي كنيم از همديگه
اما كسي به اون يكي ليلي و مجنون نمي گه
گفتم تو گفتي سهممون از زندگي جداجداست
حرف تو رو چشم منه ..اما اينام دست خداست
هر چي كه تو گفته بودي گفتم به دل بي كم و بيش
حال خودم؟ نه راه پس مونده برام . نه راه پيش
دلم كه حرفاتو شنيد . اول كه باورش نشد
ولي نه. بهتره بگم .نفهميدش . سرش نشد
يه جوري مات و غمزده فقط به دورا خيره شد
رنگ از رخش . نه نپريد . شكست و مرد و تيره شد
بلور روياهام ولي . چكيد مثله خواب تگرگ
آرزوهام از هم پاشيد . رسيد ته كوچه مرگ
راستش ازم چيزي نموند . به جز همين جسم ظريف
خوب مي دوني چي ميكشه غريب تو خونه حريف
نگي چرا نوشته هام لطيف و عاشقونه نيست
روياو آرزو كه هيچ . حتي دل ديونه نيست
دوستت دارم . چه توي خواب . چه توي مرگ و بيداري
فداي يه تار موهات . كه منو دوستم نداري
مواظب آدما باش . زندگي گرگه مهربون
خداي روياي منم .. هنوز بزرگه مهربون

امروز ديگر تورا ترك خواهم گفت . اصرار نكن ديگر نمي مانم. بعد از اين همه كه مرا آزردي حالا در اين دقايق آخر با من مهرباني مي كني؟
اين اشكهاي گرم و سوزاني كه در چشمانم غلتان است با تو چه مي گويند و از من چه مي خواهند؟ جز اينكه تنها وفاداري را آرزو مي كنند؟ ولي من آنها را مايوسانه از خودم مي رانم چون وفايي در تو نم يابم. آري مي روم خداحافظ . دوست دارم دور از تو جان بسپارم تا صداي قهقه خندهايت را بگوشم نشنوم.
بگذار بروم و از تو فرسنگها دور باشم . نمي دانم به من چه خواهند گفت در حاليكه با دلي شكسته و پريشان باز مي گردم و با تو چه خواهند كرد آن ناز و عشوه هايي كه تو را مجذوب كرده است. بر دل ها آتش مي زني اما باز گناه را به من نسبت خواهند داد و تقصير را بر گردن من خواهند نهاد . راست است كه يك دل و يك عشق تو را كافي نيست. توبايد دلها بسوزي . بدبخت من ، كه جز يك دل و يك عشق نداشتم.
خداحافظ ، گريه نكن كه باور نمي كنم مرا دوست بداري . شايد اين اشكها بخاطر تنهايي باشد ولي نترس تو را تنها نمي گذارند . اين من هستم كه بايد بگريم . تنها من هستم كه جز تو ندارم ، و تو هم مرا نمي خواهي .
من بايد آه بكشم و اشك بريزم ولي كجا در تو اثر خواهد كرد؟ مي خواهم بروم ديگر اين سوگندها كه در پيشم ياد مي كني و قسم ها كه پي در پي بر زبان مي آوري نخواهد توانست مرا از رفتن باز دارد .
فراق تو برايم زياد سخت است زياد ، ولي بيش ازاين تاب بي وفايي و بي مهري هايت را ندارم. كجا برايم عزيز و دوست داشتني تر از كنار تو بود اگر با من كمي مهربان مي بودي؟ حال كه مرا دوست نمي داري ، حال كه با من بي وفايي مي كني ، حال كه من پناه گاهت نيستم ، حال كه.... ديگر خداحافظ .

خـدا بي گنـاه است !

او قول نداده بود که دنيا بهشت باشد ...

سختی ها بازتاب باورها و برداشت ها و اعمال و اندیشه های اشتباه خود انسان است.

دنيا محل رشد است ...دانشگاه است نه آسايشگاه ... و سختی ها ، سکوی صعودند .